dinsdag

Een gemeende glimlach

Psychologen hebben onderzocht hoe de relatie tussen gelaatstuitdrukking en emotie precies ligt. Zij kwamen er achter dat glimlachen helpt tegen verdriet. Wie glimlacht stimuleert daarmee de linker hersenhelft dat betrokken is bij positieve gevoelens. Het moet echter wel een gemeende glimlach zijn, waarschuwen de onderzoekers. Maar waarom hebben ze nu juist een glimlach onderzocht.?Want een gemeende glimlach komt toch zelden voor? Een glimlach is toch veelal vals, niet gemeend?. Het meeste glimlachen heeft toch iets robotachtigs, iets gemaakts. Wat mij betreft is een glimlach meer een oefening voor de lippen, een vorm van beleefdheid. Maar boven al komt bij mij de vraag op waarom ze nu juist het glimlachen hebben onderzocht en niet het schaterlachen? Want als het glimlachen al zoveel resultaat geeft, dan moet het schaterlachen toch veel meer opleveren. Maar ik denk dat ik al weet waar de schoen wringt. Schaterlachen wordt over het algemeen niet geaccepteerd. Als je echt lacht word je algauw voor kinderachtig of dwaas uitgemaakt. In onze samenleving hoor je er ernstig uit te zien, dan ben je beschaafd en geestelijk gezond. Ik zie overal serieuze en ernstige gezichten. En daar is echt geen bepaalde reden voor. Maar het is gewoon onze tweede natuur geworden. We zijn helemaal vergeten wat lachen is. Wat is er nu heerlijker dan gewoon wild en primitief te lachen, zonder enige geremdheid of gemaaktheid. De mens is het enige dier dat kan lachen. Daarom hoort gevoel voor humor wat mij betreft tot de hoogste trap van ontwikkeling en de belangrijkste vorm vorm van intelligentie. Hoe meer gevoel voor humor je hebt des te intelligenter je bent.